Ook op onze maatschappelijke stichting Excelsior4All had corona veel invloed. Projecten werden stilgelegd en daarna in aangepaste vorm weer opgestart. Het team bleef vooral in kansen denken. Zo vonden de voorleesdagen online plaats en werd ook het MVO-ontbijt via digitale weg gepresenteerd. Voor Iris de Iongh leverde de coronatijd ook een heel nieuwe taak op.
Ineens ging het tijdens thuiswedstrijden op social media veel over onze stadionspeaker. Of beter gezegd: stadionspeakster. Omdat onze vaste stadionspeaker Hans van Schanke, net als vrijwel alle andere vrijwilligers op wedstrijddagen, door de coronamaatregelen even niet actief was, nam Iris de Iongh plaats achter de stadionmicrofoon. ,,Een uit nood geboren oplossing’’, zegt ze. ,,Vanwege de maatregelen moest iemand van het eigen personeel deze taak op zich nemen.’’
,,Bij de eerste wedstrijd tegen De Graafschap ging ik er te enthousiast in’’ vertelt ze lachend. Bij de openingstreffer van de gasten riep Iris de naam van de doelpuntenmaker iets te vrolijk om. ,,Dat heb ik geweten. Er reageerden allemaal mensen op social media. Bij diezelfde wedstrijd twijfelden we of een gele kaart ook omgeroepen moest worden. Ik deed het maar, bleek dat niet de bedoeling. We hebben er maar om gelachen, haha.’’
,,Het was wennen. Je moet goed opletten om te zien wie er scoort. Laatst riepen we een speler om die werd gewisseld, maar later nog in het veld bleek te staan. Ach, ik doe het omdat we de groep mensen bij thuiswedstrijden zo klein mogelijk moeten houden. Het toont vooral de saamhorigheid binnen de organisatie dat we alles met elkaar oppakken. Dat ik dan met mijn bril op ingezoomd op FOX Sports kom, neem ik dan maar op de koop toe, haha.’’
Niet alleen als stadionspeaker, maar ook als projecteider educatie heeft Iris flink moeten improviseren. ,,We hadden met ons educatieprogramma Playing for Success nog drie lessen te gaan en de volgende groep stond klaar toen de boel dicht ging. Als foundation zijn we bij elkaar gaan zitten hoe we dat met onze projecten gingen doen. Hoe we ondanks de lockdown onze deelnemers toch konden bereiken.’’
De afsluitende oudergesprekken werden digitaal ingepland, waardoor de tranche kon worden afgemaakt. Ook de nieuwe groep begon digitaal. ,,We hebben laptops gekocht en met alle medewerkers zo’n 75 lespakketten rondgebracht. We zijn creatief geweest en daardoor konden we doorgaan. Leerlingen en stagiaires werkten vanuit huis. Ons doel was om in elk geval een band te creëren binnen de nieuwe groepen, voor als we weer echt aan de slag mochten.’’
,,Toen de leerlingen weer hier mochten komen, moesten we allerlei maatregelen nemen. Looproutes, voldoende afstand bewaren en bij het voortgezet onderwijs mondkapjes dragen. Het ging prima. Kinderen waren het gewend van school en pasten zich snel aan. We zagen dat de band door die digitale lessen al hecht was, waardoor het gelijk echte groepen waren. Ook merkten we dat kinderen het prettig vonden om over de hele situatie alles te praten.’’
,,Wat we ook zagen was dat ouders tijdens de lockdown veel meer geconfronteerd waren met de hulpvraag van hun kinderen. Ze herkenden de sociaal emotionele problematiek meer nu ze hele dagen bij elkaar zaten. Dat is wel een voordeel van dat alles. Iedereen werd tijdens de lockdown met bepaalde zaken en elkaar geconfronteerd. We werden door de situatie allemaal gedwongen stil te staan bij dingen die om ons heen gebeuren.’’
Hoewel er in de lockdown-periode digitale persconferenties waren en spelers voor de kinderboekenweek online voorlazen, was de spelersinzet veel minder. ,,Normaal gaan we met kinderen van Playing for Success naar wedstrijden en maken we spandoeken. Ook de escaperoom in de kleedkamer kon niet worden uitgevoerd. Heel jammer, maar ook hiervoor gold dat we vooral keken naar wat wel kon. We zijn met onze projecten zoveel mogelijk doorgegaan, maar uiteraard hopen we dat alles snel weer normaal is.’’
Beeld: Antim Photography
