Mario Meijer vierde eerder dit jaar dat hij 25 jaar in dienst is bij Excelsior Rotterdam. Zijn jubileumseizoen in Kralingen werd een bijzonder jaar voor de verzorger en hersteltrainer. Corona zorgde ervoor dat het vorige seizoen werd afgebroken en dat nu alle wedstrijden zonder publiek worden gespeeld. En dan waren er ook nog de vele maatregelen en richtlijnen waar rekening mee gehouden moest worden.
,,Zoiets als dit heb ik nog nooit meegemaakt’’, begint Mario Meijer zijn verhaal over het afgelopen jaar. ,,Maar dat geldt denk ik voor iedereen. Corona heeft de wereld in zijn greep. Het heeft invloed op ieders privéleven, maar zeker ook op het werk. Zo zijn er bij ons de wekelijkse coronatesten die de hele groep moet ondergaan. Clubarts Patrick Krastman is daarvoor eindverantwoordelijk, maar teammanager Dennis van der Neut, fysiotherapeut Maurice de Groot en ik pakken dat samen op.’’
Het duurde lang voordat ook Excelsior met positieve coronatesten te maken kreeg. Op 11 september, voor de uitwedstrijd tegen FC Dordrecht, werden voor het eerst twee spelers positief getest. ,,Verder hebben we het virus best lang buiten kunnen houden, maar gezien de hoeveelheid coronagevallen in deze regio was dat een wonder. Uiteindelijk hadden we toch een uitbraak en bleek het virus zich, ondanks dat we ons goed aan de richtlijnen houden, snel te kunnen verspreiden.’’
Aan Mario Meijer wekelijks de taak om spelers of stafleden die positief testen te informeren. ,,Vaak krijgen we de uitslag pas de avond voor een wedstrijd binnen en soms nog niet eens definitief. Soms kozen we ervoor om niets te zeggen tot we het zeker wisten, om spelers niet een slechte nacht te bezorgen. Het is vreemd om die telefoontjes te moeten plegen, zeker in het begin. Toen was iedereen nog heel huiverig. Een stok in je keel, een stok in je neus. Inmiddels is het een soort walk in the park geworden. De test hoort bij een wedstrijdvoorbereiding.’’
Van clubarts Patrick Krastman hoorde Mario op een bepaald moment dat ook hij het virus had opgelopen. ,,Ik was wat vermoeid en had spierpijn, maar had niet echt de symptomen. Ik werd positief getest. Daarna zijn mijn reuk en smaak even weggeweest, maar echt ziek was ik niet. Het duurde lang voordat ik eindelijk weer negatief testte. Normaal moet je zeven dagen in quarantaine en als je dan 24 uur klachtenvrij bent, mag je weer naar buiten. Maar in ons geval moet je eerst negatief getest worden. De dokter kon zien dat de waarden omlaag gingen, maar het duurde mij iets te lang. Ik was blij toen ik weer kon gaan werken.’’
Tijdens zijn quarantaine bekeek Mario voor het eerst in zijn loopbaan bij Excelsior de wedstrijden thuis vanaf de bank. ,,Ik ben wel eens geschorst geweest, maar dan mocht ik wel op de tribune zitten. Het was vreemd om nu thuis op televisie te moeten kijken. De werkzaamheden werden goed opgevangen door Maurice Huber van de jeugdafdeling en Rinus Kerskes, die natuurlijk ook jaren ervaring heeft. Toch stond ik te springen om weer aan de slag te gaan. Als je verplicht thuis moet zitten, ga je nog meer waarderen wat je normaal hebt.’’
,,Het is heel vreemd allemaal’’, zegt Mario over de omstandigheden waaronder momenteel gevoetbald wordt. ,,Normaal is er altijd reuring in en rond het stadion, maar nu is het een dooie boel als je aankomt. Als je het veld opkomt, geeft het publiek het team normaal een boost. Natuurlijk went het, maar leuk is anders. Ik merk ook dat de intensiteit van wedstrijden nu lager is. Logisch, want of het nou positief of negatief is, het publiek op de tribune heeft altijd effect op de spelers.’’
Zijn vrouw en een groep vrienden bezoeken normaal trouw alle thuiswedstrijden, maar ook zij moeten dit missen. ,,Hetzelfde geldt voor supporters en sponsors. Ik hoop dat alles snel weer normaal wordt. Hopelijk kunnen we snel overgaan op vaccinatie. Dan kunnen we weer de dingen doen die we willen. Zoals op een normale manier voetballen en voetbal beleven. Maar ook gewoon met elkaar omgaan. Elkaar niet begroeten met een boks of elleboog, maar zoals we gewend waren.’’
Beeld: Antim Photography
